چاپ افست نوعی از چاپ که نوشته و عکس را بر سطح لاستیکی یک استوانه (سیلندر) گردان برمی گرداند و سپس آن را با فشار استوانه دیگر روی کاغذ چاپ می‌کنند. ماشین معمولی چاپ افست دارای سه استوانه‌است . در چاپ افست نخست آن چه را که باید چاپ شود بر روی صفحه‌ای فلزی به نام زینک منتقل می‌کنند، سپس این صفحه را با مواد شیمیایی طوری حساس می‌کنند که فقط نوشته‌ها و تصاویر آن، مرکب چاپ را به خود می‌گیرد. زینک را به دور نخستین استوانه می‌پیچند؛ طرح آن بر اثر فشار روی پوشش لاستیکی استوانه دوم برمی گردد. کاغذ سفید که متوالیا به دور استوانه سوم می‌پیچد مطالب را از روی پوشش لاستیکی استوانه دوم می‌گیرد. سرعت کار ماشین‌های چاپ افست بیش از چاپ مسطح (حروفی) می‌باشد.

از بزرگترین تولیدکنندگان ماشینهای چاپ افست درجهان کمپانی هایدلبرگ آلمان است

جهت اطلاع از مراحل کار و آشنایی بیشتر با چاپ افست در ادامه مطلب کلیک کنید


مراحل كار:
طراحی نخستین مرحله شروع به كار در هر پروژه چاپی است و بعد از آن نوبت به كامپیوتر و اجرا در آن می رسد. بعد از این مرحله كار بر روی CD به لیتوگرافی سپرده می شود.
در این مرحله توسط دستگاه ایمیج ستر Image Setter از كار خروجی گرفته می شود. در كار های چهار رنگ چهار فیلم كه نشان دهنده رنگهای سایان (آبی) C ماژنتا (قرمز) M زرد Y مشكی K می باشد به دست می آید (CMYK) . { دستگاه ایمج ستر شبیه به چاپگر است با این تفاوت تغذیه آن به جای كاغذ فیلم است.}
فیلم های هر رنگ به صورت مجزا در دستگاهی به نام قید كپی قرار می گیرد و پس از عمل نوردهی نقش فیلم بر روی زینك می افتد به دنبال آن ظهور زینك انجام می شود بدین ترتیب چهار زینك از هر رنگ تهیه می شود. در سیستم های پیشرفته تر كپی زینك حذف شده است و با به كار گیری دستگاهی به نام پلیت ستر Plate Setter از فایل طرح مورد نظر مستقیما زینك یا پلیت تهیه می شود.
گاهی اوقات زینك ها را به زینك سوزانی می فرستند تا با سوزاندن زینك ها تیراژ آن بالا رود. زینك ها به طور معمول تا تیراژ 50000 عدد را به خوبی چاپ می كنند. بنابراین زینك ها از لیتو گرافی به چاپ خانه فرستاده می شوند. در این مرحله زینك هر رنگ به برج مربوط به آن رنگ در ماشین چاپ وصل می شود و در هر برج مركب مورد نظر ریخته می شود. كاغذ از یك طرف وارد ماشین چاپ شده و پس از عبور از هر برج نقشهای مربوط به رنگ آن برج را با همان رنگ به خود می گیرد.
ماشین چاپ به طور كلی از غلطكهای متعدد تشكیل شده است كه مركب را یكنواخت كرده و نهایتا به زینك می رساند. زینك ابتدا به وسیله غلطكی مرطوب می شود و در واقع قسمتهایی كه نقش ندارند مرطوب شده و قسمتهای نقش دار رطوبت نمی گیرد. مركب توسط غلطك دیگری بر روی زینك مالیده می شود و چون مركب چرب است روی قسمتهای مرطوب كه نقش ندارد نمی نشیند. به دنبال آن نقش از روی زینك به روی لاستیك چاپ می افتد و بعد از آن به كاغذ منتقل می شود.
چاپ افست خشك همانگونه كه از نامش پیداست،سیستمی از چاپ است كه درآن خبری از آب نیست.بر خلاف سیستم چاپ افست معمولی (Wet offset) كه در پروسه انتقال مركب، آب نقش مهمی ایفا میكند، در سیستم افست خشك آب وجود ندارد.


در سیستم افست معمولی، مركب در مناطقی از پلیت كه آغشته به آب است نمی نشیند اما در سایر مناطق كه تصویر وجود دارد، مركب جذب سطح پلیت می شود. در این سیستم به خاطر وجود آب و خاصیت ویژه آن در كنار مركب، تصویر از شفافیت و درخشندگی افست خشك برخوردار نیست.
در سیستم افست خشك جنس پلیت و مركب با افست معمولی متفاوت است. به این معنی كه در پلیت های افست معمولی لایه ژلاتینی بر روی صفه آلومینیومی پلیت وجود دارد كه بعد از انجام عمل ترام گذاری بر روی پلیت ثابت می شود و مناطقی كه ترام گذاری نشده اند در تماس با داروهای شیمیای ظهور پلیت شسته می شوند.این لایه باقیمانده بر روی سطح پلیت جاذب مركب می باشد كه انتقال مركب به سطح لاستیك چاپ را سبب می شود. در سیستم افست خشك پلیت شامل لایه های زیر است:
1) یه آلومینیومی زیرین كه بدنه و قسمت اصلی پلیت را تشكیل می دهد.
2) لایه پلیمری جاذب مركب (مركب دوست)
3) لایه پلیمری حساس به گرما
4) لایه سیلیكونی دافع مركب (مركب گریز)
نحوه عملكرد پلیت های افست خشك بدین ترتیب است كه پس از اینكه پلیت در معرض تابش لیزر قرار گرفت، لایه پلیمری حساس به گرما بخار شده و از سطح پلیت حذف میگردد.
پس از این، پلیت های مزبور بنا به نوع آن مسیر های متفافتی را طی می كنند.
در پلیت های بی نیاز از ظهور مانند پلیت های افست DI، پس از تابش لیزر (كه در داخل ماشین چاپ انجام می شود) جسمی دوران شبیه به پاك كن بنام(Friction roller) بر روی سطح زینك حركت كرده و سیلیكون را در قسمت هایی كه لایه 3 برداشته شده است و هیچ اتصالی به سایر نواحی ندارد، از سطح زینگ بر می دارد. همین عمل در پلیت های نیازمند به دارو به وسیله داروهای شیمیایی انجام می پذیرد.
در جریاد پروسه چاپ، به خاطر مركب گریز بودن لایه سیلیكون، مركب فقط جذب مناطقی از سطح پلیت می شود كه فاقد سیلیكون است. پس از آن مركب به وسیله لاستیك چاپ به سطح كاغذ منتقل می گردد.
بدین ترتیب میتوان گفت خشك، چاپ غیر مستقیمی است كه بر اساس عملكرد مركب روی سطحی كه شامل مناطق مركب دوست و مركب گریز است، بوجود می آید. بدین گونه، به طور غیر مستقیم و از طریق لاستیك چاپ، مركب به كاغذ منطقل شده و تصویر را می سازد.
این مناطق مركب دوست همان مناطق چاپ پذیر هستند و حدود 2 میكرون پایین تر از مناطق ایمیج نشده (پوشیده از یك لایه سیلیكون) قرار دارند. البطه این سیستم نباید با سیستم چاپ گود یا گراور(gravure) اشتباه شود زیرا در این سیستم بر خلاف سیستم گراور، مركب ها غلظت بیشتری دارند و نوع انتقال مركب و نوع ترام ها در این گونه متفاوت است. در چاپ گود مركب پذیری فرم چاپ بر اساس گودی مناطق چاپ پذیر نسبت به سطح سیلندر صورت می گیرد، در حالی كه در سیستم افست خشك، خاصیت شیمیایی مواد سطح پلیت باعث مركب گیری یا دفع مركب می شود.

سیستم چاپ افست خشك برای اولین بار حدود 150 سال پیش با نوعی چاپ به نام collotype به كار گرفته شد كه بسیار ابتدایی و بر پایه كاربرد ژلاتین و پلیت های شیشه ای بود و كاربرد علمی نداشت.
در اواخر دهه 1970 میلادی و پس از پشت سر گذاشتن چند مرحله ناموفق، چاپ افست خشك به صورت كاربردی به كار گرفته شد. اولین پروسه افست خشك از جنگ جهانی دوم در سال 1966 معرفی شد. در این پروسه كه به وسیله ی دو مهندس آمریكایی عرضه شد، آنها به جای آب از یك حلال هیدروكربن فرار كه بر سطح سیلیكونی زینگ پخش می شود و مانع نشست مركب می شد، اسبفاده كردند. این سیستم اشكالاتی داشت از جمله این كه بسیار مستعد زمینه آوردن بر سطح كار (Scumming) بود.
در سال 1967 كمپانی 3M پلیت افست خشك جدیدی ارایه كرد كه پس از گذشت چند سال و صرف میلیون ها دلار جهت تهقیقات و گسترش آن، به خاطر مشكلاتی نظیر عدم ثبات سطح سیلیكونی پلیت ها و سایش پذیری فراوان آنها، به كلی كنار گذاشته شد. مشكل دیگر این پلیت ها گرانی آن ها بود كه چاپخانه داران تمایلی به خرید آن نداشتند. كارخانجات مركب سازی نیز این بازار را دست كم گرفته و كار در این زمینه را رها كرده بودند.
تعدادی از كمپانی های مركب سازی راه متفاوتی را در پیش گرفتند. هدف آن ها چاپ كردن به وسیله ی سیستم افست خشك با زینگ های معمولی و با مركب های بود كه در فرمولاسیون آن ها تغیراتی ایجاد كرده بودند. اگر چه كوشش های اولیه آن ها راه به جایی نبرد ولی ایده آن ها بعدها توسط كمپانی مركب سازی Flint پرورش یافت و پیشرفت كرد.
در سال 1975 كمپانی ژاپنی Toray كه به صورت تخصصی بر روی گسترش و تولید پلیمر ها فعالیت میكرد، پلیت افست خشك Toray را به نام خدش ثبت كرد و در نمایشگاه دروپای 1977 آن را به نمایش گذاشت. این پلیت های آلومینیومی با یك لایه سیلیكونی پوشیده شده بود. یك سال بعد از فروش پلیت های افست خشك پوزتیو (TAP) شروع شد و چند سال بعد كمپانی Toray اولین پلیت های افست خشك نگاتیو (TAN) را عرضه كرد.

ولی هنوز مشكلاتی در این پلیت ها وجود داشت برای مثال: 1- لایه سیلیكونی به قدر كافی در برابر سایش مقاوم نبود. 2- به خاطر عدم وجود حلالها، مركب بسیار غلیظ بوده كه در نتیجه باعث كنده شدن آن از سطح كاغذ در هنگام چاپ میشود (picking) 3-نواحی غیر چاپ پذیر روی زینگ (non image area) بعد از شروع چاپ و افزایش درجه حرارت بسیار مستعد زمینه آمردن بود (tinting).
بعضی از كمپانی های بزرگ سازنده ماشین چاپ ، جهت از بین بردن این مساله (tinting)، با كنترل درجه حرارت در یونیت های چاپ به شدت شروع به كار كردند به شكلی كه به كار بردن این سیستم در افست آبی (wet offset) هم پایداری پروسه را موجب شد.
در پی آن كارخانه های مركب سازی نیز مركب های با غلظت كمتر تولید كردند و كمپانی Toray نیز لایه سیلیكن سطح زینگ هایش را بهبود بخشید. كه این همه موجب گسترش بیشتر این سیستم در دنیا شدند.
كیفیت بی رقیب حاصل از افست خشك، یك چاپخانه دار امریكایی را ترغیب كرد كه در سال 0992 انجمن
افست خشك (Waterless Printing Association ) را تاسیس كند. ماموریت WPA ترویج تبادل اطلاعات در پیشرفت های تنكنیكی و متقاعد كردن چاپگر ها و مشتریان به سود آورتر بودن چاپ افست خشك بود .
در سال 1993 بیشترین تعداد ماشین آلات افست خشك در ژاپن تاسیس شد.(JWAP) .
در سال 1996 انجمن فاست خشك اروپا (EWPA) به كمك شركت آلمانی Marks – 3zet كه در زمینه افست خشك با مركب ها ی UV فعالیت داشت ، تاسیس شد.
با ظهور پلیت ستر ها (CTP) و چاپ دیجیتال ، افست خشك جان تازهای گرفت . در این زمان كمپانی Presstek كه در سال 1987 تاسیس شده بود ، اساس كارش را در زمینه ابداع پلیتی قرار داد كه به وسیله لیزر ترام گزاری شود و بینیاز از داروی شیمیایی جهت ظهور باشد كه بدین وسیله این امكان فراهم میشد تا پلیت ها داخل ماشین ظاهر شوند.
Presstek این تكنولوژی را تحت عنوان DI (Direct Imaging ) ثبت كرد.
این محصول برای اولین بار در ماشین یك ورقی هایدلبرگ (GTO) در نمایشگاه Print سال 1990 در شیكاگو به نمایش در آمد. سپس تكامل بیشتری یافت و در سری ماشین های كوئیك مستر DI در دروپای سال 1995 به نمایش در آمد.
كمپانی پلی كروم گرافیك (KPG) در سال 1994 جایزه ثبت اختراع پلیت نگاتیو حساس به لیزر ir را دریافت كرد كه شبیه پلیت (TAN) Toray احتیاج به ظهور شیمیایی دارد ولی بر خلاف آن فیلم ضد خش سطح پلیت را دارانیست.
با این اختراع دوره تازهای بنام(CTWP) Compater to waterless plate ‌آغاز شد.
در سال 1994 همكاری بین دو كمپانی KBA و Metronic منجر به متحول شدن سیستم مركب دهی شد به نحوی كه هم سیستم آب و هم سیستم مركبدان به شیوه ماشین های افست رایج را حذف را حذف نمود. حذف این دو مورد فقط سهولت در امر چاپ ایجاد نكرد بلكه گام بلندی در جهت حفظ كامل تمام استاندارد ها در پروسه چاپ بود. این سیستم به نام سیستم Gravuflow به ثبت رسید كه در آن از یك مركبدان با 2 تیغه دكتر بلید و یك نورد آنیلوكس استفاده شده است.
این تكنولوژی در ماشین های Genius52-Karat74-Rapida74G و همچنین ماشین رول Cortina (كه همگی متعلق به كمپانی KBA می باشد) مورد استفاده قرار گرفت

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 19 فروردین 1389    | توسط: دانشجوی گرافیک ن . الف    | طبقه بندی: چاپ،     |
نظرات()